Zo heel af en toe bekijk ik mijn web-logje nog en krijg ik, zoals nu , zin om even te schrijven. Veel veranderd in mijn leven en mag wel zeggen dat het steeds een beetje beter gaat. Heb sinds een paar weken een pup Luna, dus nu MOET ik naar buiten, ongeveer om de twee uur. Gelukkig kan het om het flat heen en gaat dat goed. Soms op een wat mindere dag sta ik wel met zweet in de handjes, ondanks de kou maar je weet dat het moet dus moeilijk of niet het is GAAN! En eerlijk gezegd helpt die kleine me echt! Je krijgt zoveel liefde ervoor terug en als ik het even moeilijk heb buiten ben ik vaak zo afgeleid door op Luna te letten dat je het weer vergeet. Plus kou is voor mede-paniekers vaak toch wel een ideale jaargetijde en de frisse neus doet ook wonderen! Voel me beter, gezonder , die vier muren na al die jaren maakte me gewoon ziek! Door Luna durf ik meer, presteer ik ook meer voor mezelf, ik durf wat verder te lopen ben ook wat zekerder buiten en heb vorig weekend een stap verder gezet, ben naar vrienden geweest die verhuisd zijn, langs mijn broertje geweest ( die heeft een eigen huis waar ik nog steeds niet heen durfde) en langs mijn zusje geweest. Dit alles achter elkaar, en niet zo heel lang maar dan ben je weer trots en het is fijn mensen blij te zien! Heb het wel vaker gehoord dat een hond je erdoorheen kan slepen maar tot nu toe kan ik dat alleen maar beamen! Hoe is het bij jullie? Hier even een foto van Luna, het is een schat maar eind van de middag krijgt ze haar 2 uurtjes irritant doen, bijten, bijten,bijten haha.

Ben ik weer, verbaasde me dat er nog steeds mensen mijn blogje lezen, gezien ik eigenlijk niet meer schreef. Maar goed dat wil ook weer bevestigen hoeveel mensen dit probleem hebben en er(helaas) nog niet de juiste hulp of oplossing is.

Geranka: Heel verhaal maar heb zelf weinig ervaringen met medicatie, seroxat geprobeerd in de beginfase van mijn angsten maar als je dood wilt en gek wordt in je hoofd van die zooi, stop je vanzelf wel. Oxazepam heb ik standaard in huis liggen maar gebruik het nooit meer en ook bijna niet gedaan. Kortom ik ben zelf anti- medicatie omdat een huisarts naar mijn idee een patient tè snel maar een pilletje/antidepressivaatje voorschrijft maar niet dieper ingaat op wat er daadwerkelijk achter iemand zijn of haar verhaal zit. Tuurlijk schrijft men dan een verwijsbriefje voor psycholoog/psychiater voor maar eer dat je aan de beurt bent, ben je weken dan wel maanden verder en merk ik al jaren om mij heen en ook mijn eigen ervaring is dan ook dat die hulp vaak niet baad. Het is moeilijk advies te geven, ik ben zelf niet bezig met angst, en tuurlijk in je onderbewustzijn ben je er ALTIJD mee bezig maar het loslaten en proberen te genieten van kleine dingen in vaak paniekers al zo kleine wereld is een euforisch gevoel af en toe. Dus tja, ik zeg altijd zoek hulp maar het is voor mij nu lastig uit te spreken als je bij elkaar 4 jaar bezig bent geweest met hulp en dit niet geholpen heeft!

Sannie, tuurlijk ken ik je nog, hoe is het met jou?? Ben je nog bij Peter geweest? Heb zitten overwegen te gaan maar ik sta er niet voor 100% achter dus heb ik besloten dat mijn  gevoel gewoon aangeeft dat het dan beter is niet te gaan, wie weet veranderd dat nog..

Valerie, herkenbaar je verhaal maar wat ik hierboven al noemde en echt ik zucht alleen maar elke keer als ik het lees, wordt er gewoon verdrietig van want verdomme; Waarom luisteren artsen, huisartsen nou niet naar iemand! Pilletjes, lekker makkelijk altijd maar weer die eeuwige antidepressiva, seroxat en weet ik veel wat voor TROEP er allemaal niet is En ja, wat je zegt gerichtte therapie/hulp is echt lastig te vinden. Ben benieuwd naar hoe je therapie verloopt en hoe dat gaat, wil je af en toe vertellen erover als reactie? Sterkte en succes in ieder geval!

En als laatste Demiaan, bedankt!

Weet je, als je niet met angst bezig bent of het juist onder ogen komt en laat zijn, is dat een verlichting van jewelste! Als voorbeeld als je een klote dag hebt even op mijn taal soms gezegd, denk dan ; Ok, het is zo , so be it! Maar stop met vechten tegen een klote gevoel en laat het zo zijn en over je heen komen, je zult merken dat het ALTIJD afzakt. In mijn geval nooit een hele dag is slecht. Daarom heb ik geen contact meer met mensen die leven zoals ik of hebben wat ik heb. Het klinkt misschien raar maar voor mijzelf bleef ik in die cirkel van angst rondhangen en dat wilde ik niet meer. Tuurlijk is het vervelend en tuurlijk weet je als geen ander hoe een persoon zich voelt maar continue maar op hoe rot je je wel niet voelt blijven hangen en praten, maakt het er niet beter op. Ik ging me dan ook vaak nog eens 'zorgen' maken over een ander omdat dat de aard van het beestje is maar dat put je compleet uit. Hard gezegd en dat vooral tegen mezelf, het is mijn eigen schuld ook dat ik nog steeds die straat niet op ben! Ik doe het gewoon weg niet, angst voor angst, al meer dan 7 jaar binnen te zitten. Maar ik heb me aangepast aan het leven binnen. Ik heb een hobby en dat is digitale fotografie. Heb dan ook een mooie camera aan kunnen schaffen en maak foto's in en rond mijn huis. Tuurlijk kom je maar een heel klein stukje voor de deur maar dat is iets positiefs uit je leven halen. Zal de link even neerzetten want vaak post ik mijn gemaakte foto's op mijn nieuwe web-logje. Kortom blijf niet hangen aub mensen, onderga je angst, je klote gevoel en doe wat anders, iets leuks en je zult zien dat de zon dan gaat schijnen en er vanzelf een lach weer op je gezicht verschijnt..

http://www.patrieshobby.web-log.nl/

Soms kijk ik nog wel eens op dit web-logje en dan denk ik ; Zal ik? Nu doe ik het dus, schrijven blijft leuk gewoon! Hoe het is? Hetzelfde, nog steeds de straat niet op.. Maar goed, dat achterwege gelaten want er zijn wel degelijk dingen veranderd in mijn leventje…  En nu de zomer aangebroken is, heerlijk maar voor mij ook weer een nòg kleiner wereldje hebben. Kan slecht tegen de hitte dus men heeft echt wat met me te stellen. Klagen, klagen,klagen en ziek zijn.. Tja, je hebt alleen jezelf er maar mee natuurlijk.  Toch wel benieuwd hoe het met andere 'paniekers' gaat in dit weer en of anderen al verder zijn of juist hun gehele leventje omgegooid hebben en dus juist kunnen denken en doen; 'FUCK DIE ANGST'! ? Ben meer met hoe ik me voel bezig de laatste tijd en dat is fout! Besef me dat ik tè lang zo door heb gelopen, meer dan 7 jaar, niet beter meer weten voor je gevoel dus het is 'normaal'.. (Nee, het is niet normaal..) Betrap me er zelf op dat ik soms weer aan het zoeken ben naar hulp, maar van het internet en dat is juist wat ik achter me had gelaten en toch blijf je hopen op dat ene wondermiddel. Maar dat ben ik zelf! Je weet het wel maar je doet het niet.. Voor je gevoel kun je het niet, geen kracht, niet weten hoe….  Geniet gewoon op mijn eigen manier van het leven, met de mensen om me heen, dag voor dag….

Het schrijven kriebelt weer, al een tijdje hoor maar goed zo af en toe dan maar Tijd geleden alweer, nieuw jaar.. Feestdagen voorbij en weer een nieuw jaar! Terug kijkend op 2009 mag ik toch trots zijn op een veel beter jaar dan voorheen. Eind vorig jaar voor mezelf op een briefje geschreven wat ik 2010 wil behalen. Heb het briefje weggelegd en pas eind 2010 bekijk ik wat ik ervan behaald heb. Ben namelijk van mening dat ik me er niet zo aan vast moet klampen anders werkt het niet. Momenteel een flinke dip, 2010 verkeerd begonnen door privè zaken en doet even zeer maar soms moet je knopen doorhakken wat ik dus ook gedaan heb. Een daarvan en de moeilijkste contact met mijn vader. Plus heb je van die momenten dat je ‘ns goed je leventje onder de loep neemt en van daaruit volgen de acties vanzelf wel.. Oudejaarsavond was ik overal en nergens, vriendin van me ( 2e mams eigenlijk) had een leuk idee, zij had op een lege canvas doek een hart gemaakt waar dan iedereen wat op moest schrijven. Snel maakte ze er ook eentje voor mij die ik mee mocht nemen en waar iedereen op kon schrijven. Op die van haar stond; ‘HET WORDT PAS ANDERS ALS WE HELEMAAL OVERNIEUW BEGINNEN’. En dat was/is zo’n beetje mijn lijfspreuk voor dit jaar geworden! Ook op mijn hart is veel geschreven, een aantal mensen heb ik nog niet gezien maar voor nu staat hij al aardig vol! Hangt in de wc trouwens hihi. en het 2e motto:

Ook al stop ik ècht met bloggen toch even een update hoe het gaat, gezien ook de vragen hoe het nu gaat.. Het gaat goed! Afgelopen maanden ziek, ziekenhuis in en uit loop ik. Ben 12kg afgevallen dus mensen klagen nu niet dat ik angst heb maar te dun ben hahaha. Al 2x hele dagen op de eerste hulp gezeten, artsen, dokters blablabla.. Niets te vinden behalve een blaasontsteking toen. Vanmorgen Gastroscopie gehad ( met een cameraatje in je slokdarm em maag). Zag er erg tegenop en had in feite gevraagd om een roesje. Maar gisteren heb ik dat afgebeld. Ik doe alles de laatste tijd op mijn eigen kracht en wilde dit weer zo doen! Plus zonder roesje zou je binnen 10 minuten weer buiten staan en met roesje moest je 4/5u blijven, no way dus! Was moeilijk, vreselijk kokhalzen en doodeng maar heb het gedaan en zusters zeiden zelfs; Als iedereen het doet zoals jij hebben wij een goede dag, yess! Uitslag was ontsteking aan mijn slokdarm en krijg medicatie. Kweekje van mijn maag genomen maar half november krijg ik die uitslag via de maag-lever-darm arts in het ziekenhuis. Verder al een paar keer naar de bakker geweest, naar de huisarts ipv dat hij elke keer maar thuis moest komen. Naar vrienden ga ik weer soms, laat mensen nu gewoon op visite komen, eten. Dus ondanks het ziek zijn al zolang heb ik de drive weer terug, de oerkracht weer gevonden, he he! En wat doe ik? Gewoon DOEN.. Geen psychologen meer, gewoon op mijn EIGEN kracht! Is er angst? Ja soms maar daar zet ik me overheen en dat gaat goed! Ben er nog niet maar ziekenhuis in en uit was mijn schop onder mijn kont die ik nodig had! Ga lekker zo door en geniet weer zover het kan dus goed nieuws…Leef eindelijk weer en ga niets meer uit de weg dus super toch!

Plaatje net gemaakt, is mijn afscheid van het bloggen.. Gisteren in bed wist ik wat ik moest doen. Stoppen!! Ik laat de angst los en ga mijn leven oppakken. Ik kan het en ga het doen ook.. Blog blijft bestaan en misschien maak ik een nieuwe aan over mijn leven, gewoon als Patries zonder angsten die goed in het leven staat! Bedankt mensen voor de steun, het lezen en de oppeppers. Loslaten is de eerste stap! Liefs, Patries

Plantjes staan nog steeds super op het balkon.. Voor iemand die geen groene vingers heeft toch goed bijgehouden al zeg ik het zelf hihi.. Verder gaat het redelijk.. Nou eerlijk gezegd niet dus.. Net te horen gekregen dat ik naar de Maag/Lever/Darm arts moet.. Is me al vaker gezegd alleen nu MOET ik wel.. Klachten blijven ondanks verscheidene soorten medicatie gebruikt te hebben. Voel me ook doodziek gewoon en nu al 10 weken achtereen.. Indicatie is galblaas eruit misschien, gezien de waslijst klachten maar pff idee al.. Heb net menig traantje weggepinkt weer, je zo hondsberoerd voelen en dan iets moeten doen wat je niet durft, regelrechte hel voor mij. Maar ik weet dat ik moet, eten, drinken niets kan,continue maar zuur/ zoutsmaak in je mond hebben en maagpijn, ben voor mijn doen mager, alles hangt en maakt me depressief ook.. Morgen hoor ik wanneer ik terecht kan.. Hoop snel dan weet ik eindelijk wat ik heb.. Loop al een jaar zo af en aan maar nu 10 weken is slopend. Ben als de dood ook meer omdat vader en zus op vakantie gaan dus ik met een vriendin moet wat nòg enger is. Maar vooropgesteld is dat ik natuurlijk beter wil worden dus dan ga je wel.. Mooi weer nog gelukkig, dus lekker deur open hoewel ik meer op bed doorbreng de laatste weken.. Hè zie net dat mijn weblog al 3 jaar en 2 dagen bestaat… Wow, time flies!!! Kijk soms wel naar de plantjes, kan ik toch een beetje lachen

Weer een korte update.. Allereerst Valerie, hoop dat je een beetje opgeknapt bent? Heb dat in het verleden ook vaak gehad. Goeie tip misschien voor je, gekookt water( wel af laten koelen naar lauw natuurlijk) met een theelepel zout opsnuiven. Kunt ook een neus bidet kopen maar ik heb het zo gedaan. Antibiotica vreet ook de goede dingen weg in je lijf en sindsdien nergens meer last van gehad! Zodra de pollentijd start doe ik dit ook 1x en klaar. En ja, is smerig maar ja je moet er wat voor over hebben hihi.( beter dan elke keer een antibiotica kuurtje) Weet eindelijk wat ik heb, Candida infectie. Blijkt nu dat ik er al een jaar mee loop! Heb spul wat baby’s tegen spruw krijgen en moet dit 3x daags nemen. Gelukkig maar dat een baby niet veel merkt want het is me smerig! Voelde me afgelopen dagen alleen maar beroerder erdoor maar goed, de schimmels in mijn lijf protesteerden.. Slik het wat langer maar merk al dat maag/darmen eindelijk weer een beetje normaal gaan doen. Ga wel een soort van dieet volgen, suikervrij.. Pff zit in werkelijk alles suiker en gist in brood dus even afkicken maar ga het wel proberen! Dalijk als ik klaar ben aan de probiotica en hopelijk dan verlost van maandenlange ellende! Overigens B12 tekort hangt hier wel mee samen maar ben B-Complex gestart en dat scheelt al.. Verder even goed uitzieken nog en ben weer veel afgevallen, ene kant fijn andere kant gaat het te hard nu.. Gek hoor hoe een menselijk lijf in elkaar zit soms… Fijn weekend..

Weer even een update van mij.. Gaat niet zo ziek voelen blijft af en aan aanhouden, morgen maar overleggen met de dokter.. Weet het niet meer maar ben het zat.. Zit te fantaseren naar dingen buiten en tegelijk denk je ik geef het op vanwege dat ziek voelen.. Maar ga er niet op door verder, het is zo, komt vanzelf wat uit… Valerie, super, zie je met kleine dingen moet je beginnen, dan volgen de grote stappen ineens/ vanzelf.. Inderdaad een schouderklopje ook al voelt het vaak niet zo.. Het weekend met koorts op bed gelegen, tandarts heeft vorige week donderdag een kies getrokken, rampzalig gewoon. Nu nog pijn maar goed, spoelen helpt wel.. Kreeg ineens weer een dicht tik hihi.. Moet zeggen heb zoveel dingen en gedichten geschreven en soms verbaas ik me nog weleens hoe gemakkelijk ik eigenlijk schrijf, diepste gevoel, gedachten gewoon klakkeloos op papier… Het moest een gedicht worden maar ik vond dit veel mooier, kort maar krachtig!

Verlangend naar het leven, sta ik achter het raam en staar ik naar buiten.

Alles in mijn lijf doet zeer van het verlangen..

Van binnen, in mijn gedachten, loop ik op straat, genietend van de frisse wind die in mijn

gezicht blaast met een brede glimlach, kijkend om me heen..

Verlang naar het gevoel van vrijheid, gevoel van intens geluk..

Het is zo dichtbij en tòch zo ver weg..

Verlangen….

Vandaag komt dit tegeltje me weer van pas.. Gisteravond was dat feestje van mijn vriendin haar vriend. Keek er zo naar uit maar de laatste dagen zo tegenop. Kwam er niet in slaap van, alle scenario’s weer in mijn hoofd pff. Dacht dat het weg was maar soms komt het weer even flink de kop op steken. Wilde zelfs niet gaan maar had er dagen zo’n zin in dat ik die gedachten weggestopt heb. Vriendin wel verteld hoe en wat en die weet wat ik heb en hoe ik in elkaar steek dus dat luchtte al op. Had me eind van de middag lekker opgetut en liep even naar mijn vriendin en moest post halen. Kwam buren tegen die tegen me zeiden; Wow Patries ben jij dat? Je ziet er goed uit, moet je vaker doen. Gaf me een fijn gevoel hihi. Maar hoe later het werd hoe meer hoofdpijn en zenuwen. Heb wat ingenomen en een halve oxazepam genomen. Nou hoofdpijn zakte maar werd nòg drukker dus niets rustiger! Een vriend zou me komen halen en me desnoods aan me haren meesleuren dus die kwam en we gingen naar beneden. Binnen een kwartier ofzo was ik weer boven met de smoes dat ik mijn sigaretten was vergeten, niet dus maar trok het niet meer. Thuis gekomen wordt ik dan kwaad op mezelf, heb mijn make-up voor het grootste gedeelte afgehaald omdat het me op de een of andere manier verstikte ofzo. Andere broek aangedaan en gaan zitten op een stoel. Niet veel later belde mijn vriendin waar ik bleef, heb gezegd hoe en wat en dat ik ff tijd nodig had. Sms gestuurd dat ik niet kon beloven of ik terug kwam maar toen kwam het uit kwaadheid klote gevoel terug. Vriend belde waar ik bleef en ben toch terug gegaan. Soms even buiten moeten staan maar ben gebleven, we hebben staan karaoke zelfs. Nou wil die beelden niet zien, stelletje valse katten naast elkaar whahaha. Was om 3uur thuis en sliep pas om 5u ofzo. Wist al van tevoren dat je nooit kunt weten hoe iets loopt en echt waar elke keer bewijst dat het maar weer! Had het anders verwacht viel voor mezelf tegen maar als ik dat afweeg dat ik gelachen heb en het toch maar gedaan heb, is het ok..Vanmorgen wakker door een nachtmerrie, huilend en tot heden nog steeds alle emoties van afgelopen weken, misschien wel maanden in èèn klap eruit maar ach, het is ok.. Morgen weer een dag…